الو؟؟... خونه خدا؟؟ خدایا نذار بزرگ شم

الو ... الو... سلام

کسی اونجا نیست ؟؟؟؟؟

مگه اونجا خونه ی خدا نیست؟

پس چرا کسی جواب نمی‌ده؟

یهو یه صدای مهربون! ..مثل اینکه صدای یه فرشتس. بله با کی کار داری کوچولو؟

خدا هست؟ باهاش قرار داشتم. قول داده امشب جوابمو بده.

بگو من می‌شنوم .کودک متعجب پرسید: مگه تو خدایی؟ من با خدا کار دارم ...

هر چی می‌خوای به من بگو قول می‌دم به خدا بگم .

صدای بغض‌آلودش آهسته گفت یعنی خدام منو دوست نداره؟؟؟؟

فرشته ساکت بود .بعد از مکثی نه چندان طولانی: نه، خدا خیلی دوستت داره. مگه کسی می‌تونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکی که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست و بر روی گونه‌اش غلطید و با همان بغض گفت: اصلا خدا باهام حرف نزنه گریه می‌کنما...

بعد از چند لحظه هیاهوی سکوت؛

بگو زیبا بگو. هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگینی می کند بگو...

دیگر بغض امانش را بریده بود بلند لند گریه کرد و گفت: خداجون خدای مهربون، خدای قشنگم، می‌خواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا...

چرا؟ این مخالف تقدیره. چرا دوست نداری بزرگ بشی؟

آخه خدا من خیلی تو رو دوست دارم قد مامانم، ده تا دوستت دارم. اگه بزرگ شم نکنه مثل بقیه فراموشت کنم؟

نکنه یادم بره که یه روزی بهت زنگ زدم؟ نکنه یادم بره هرشب باهات قرارداشتم؟ مثل خیلی‌ها که بزرگ شدن و حرف منو نمی‌فهمن.

مثل بقیه که بزرگن و فکر می‌کنن من الکی می‌گم با تو دوستم. مگه ما باهم دوست نیستیم؟ پس چرا کسی حرفمو باور نمی‌کنه؟ خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟ مگه این طوری نمی‌شه باهات حرف زد...

خدا پس از تمام شدن گریه های کودک: آدم، محبوب‌ترین مخلوق من.. چه زود خاطراتش رو به ازای بزرگ شدن فراموش می‌کنه... کاش همه مثل تو به جای خواسته‌های عجیب، من رو از خودم طلب می‌کردند تا تمام دنیا در دستشان جا می‌گرفت.

کاش همه مثل تو مرا برای خودم و نه برای خودخواهی‌شان می‌خواستند. دنیا برای تو کوچک است ...

بیا تا برای همیشه کوچک بمانی و هرگز بزرگ نشوی...

کودک کنار گوشی تلفن، درحالی که لبخند برلب داشت در آغوش خدا به خواب فرو رفت...